Na chwilę przed planowaną na godzinę 22.30 ekstazą motłochu (opcjonalnie – traumą narodową) przypomniał mi się stary kawałek alternatywnego niegdyś „Kultu”:

Wolność. Po co wam wolność?
Macie przecież do pracy autobusy
Wolność. Po co wam wolność?
I bezpłatny przydział spirytusu
Wolność. Po co wam wolność?
Macie komu oddawać cześć
Wolność. Po co wam wolność?
Dostaliście też Mundial ‘86

Całoś tekstu tutaj.

Dojść można do (chyba słusznego) wniosku, że polska muzyka alternatywna sprzed roku 1989 to kopalnia treści libertariańskich. Warto byłoby poszperać w pamięci, starych płytach, kasetach, pogrzebać w Sieci i zebrać te tytuły na powyższej tezy potwierdzenie.

Co ciekawe – utwory te poodrywały się od swoich twórców i wykonawców. Może inaczej – to twórcy i wykonawcy odrzucili dawne idee tak jak rakieta odrzuca zużyte zbiorniki paliwa.

Np. rzeczony Kazik w cytowanym wyżej utworze „Po co wolność” wykrzykuje, słusznie skądinąd:

Na tym świecie każdy jest zachłanny i pazerny
Na tym świecie każdy chce pieniądze i koncerny

by po latach stanąć w szeregach zamordystów broniących tzw. praw autorskich. „Jeśli zamierzasz wykorzystać publicznie jakiekolwiek informacje lub materiały z tej strony – zapytaj o zgodę” – widnieje na stronie, z której przed chwilą powyższe informacje i materiały publicznie wykorzystałem.

Cóż – wolność wolnością ale bez dutków żyć niepodobna. Mam nadzieję, że „nocą, kolbami w drzwi nie załomocą” zawiadomieni przez Kazika obrońcy sekwencji tych paru literek. 

Jednak muza starej alternatywy istnieje już na zawsze i wali w samo sedno, pomimo „ucieczki do przodu” większości autorów.

Dla odmiany muzyka dzisiejsza prostytuuje się z taką naturalnością, że aż trudno ten fakt przyuważyć i nazwać:

Dzisiaj jest mecz, idziemy na mecz
Dziś polski orzeł zawalczy jak lew.

Igrzyska też potrzebują przyśpiewek, nie mi tu piętnować serfowanie po fali masowej ekstazy futbolowej. Ale do stu tysięcy tłustych urzędasów! „orzeł zawalczy jak lew”!????? Czy nikt nie widzi komizmu tego porównania? Jak lew to może zawalczyć człowiek, żołnierz, owca, pies – ale nie orzeł! Równie dobrze można powiedzieć, że lew zawalczy jak tygrys albo, że tygrys zawalczy jak orzeł.

Niech już są te mistrzostwa, niech idioci wariują gdzie się da, niech piją piwo siedząc w klapkach pod parasolami, niech knury z PZPN jeżdżą Maybachami, niech wszyscy w środku lata owiną grube karki szalikami, niech pozakładają ogromne kapelusze i poprzypinają rogi do łbów, niech drą się do samego nieba. O jedno tylko proszę – niech nie klecą tych częstochowskich rymów…

Ilekroć napiszę cokolwiek pozytywnego o Stanisławie Michalkiewiczu wówczas zawsze (zawsze!), pojawiają się głosy oburzenia z cyklu jak można się zachwycać „kimś takim” jak Pan Michalkiewicz.

Cóż – moim zdaniem Stanisław Michalkiewicz to najlepszy publicysta w kraju i zdanie takie mam od czasów, kiedy o Panu Michalkiewiczu, schowanym na jednej z ostatnich stron „Najwyższego Czasu!”, mało kto jeszcze słyszał.

Pod moją notką z 21.12.2006 zaledwie wymieniłem nazwisko bohatera wpisu dzisiejszego a natychmiast zostałem wezwany do tablicy przez Olgierda i Abx do wytłumaczenia się ze swoich michalkiewiczowych zachwytów.

Zważywszy na ilość tych przytyków i niektóre osoby ich Autorów, których poglądy są mi przecież bliskie – z chęcią się ze swoich niezdrowych skłonności do nałogowego zażywania felietonów Pana Michalkiewcza wytłumaczę.

Po pierwsze: Stanisław Michalkiewicz niezmiennie stoi na stanowisku upeerowskiego liberalizmu gospodarczego, który zawsze był mi bliższy niż panujący dotąd w każdym polskim kurniku etatyzm.

Po drugie: styl panamichalkiewiczowej felietonistyki jest dla mnie po prostu urzekający i – co tu wiele gadać – niedościgniony. Erudyta Michalkiewicz w taki sposób lokuje w zdaniach cytaty klasyków i nieklasyków jak jubiler umieszcza w swoich wyrobach kamienie szlachetne albo i nieszlachetne ale znakomicie uwydatniające kształty.

Mieni się to wszystko angielskim, chyba nierejestrowanym przez profanów humorem. Niektóre używane przez SM myśli tak są smakowite, że można się nimi rozkoszować po wielokroć, bo też SM wiele razy, w różnych kontekstach ich używa. Weźmy np. to: „…jak kiedyś nieopatrznie wyrwało się Mahatmie Ghandiemu – nic nie jest tak kosztowne jak stworzenie pozorów ubóstwa i prostoty”. No uwielbiam

Po trzecie: Michalkiewicz to jest po prostu ktoś. Ten Ktoś potrafi formułować opinie idące pod prąd ogólnie przyjętym (albo raczej: odgórnie nadanym) kanonom „politycznej poprawności”. Wszyscy łamacze tabu za dychę w rodzaju Kazimiery Szczuki czy Kuby Wojewódzkiego choćby stanęli razem to nie przeważą nawet i stalówki z pióra SM.

A że sprzeciwienie się czczonym przez dominujące media (zwane przez SM merdiami) kanonom nie musi być bezpieczne to i przekonał się doktor Ratajczak. Szaleniec ten (chory najpewniej z nienawiści) zwariował do reszty i ośmielił się był zaprezentować pewne poglądy, prawda że cudze, ale jakby niespecjalnie zgodne z oficjalną wersją Ministerstwa Prawdy. Sprawa sądowa, wilczy bilet wystawiony przez salony i już zbrodniarz odgarniał śnieg czule wspominając czasy, kiedy był wykładowcą uniwersyteckim.

O taki salonowy ostracyzm otarł się i SM, dostając kopa za nieprawomyślność bodaj od Interii. Szczęśliwie paragrafu, pomimo, że był już człowiek – nie udało się znaleźć. Salony nie wzięły pod uwagę, że SM publikować może i na własnej stronie – co też i się stało. Strona michalkiewicz.pl stała się popularna, czytelnicy zaczęli ją całkiem suto finansować powodując wściekłe wycie elitki. Michalkiewicz przetrwał ten klangor i teraz znów bryluje w mediach ku uciesze swoich fanów i bolesnej udręce wrogów.

Po czwarte: oceny Michalkiewicza niezwykle często są bardzo trafne. Czasem ta trafność tak bardzo jest trafna jak trafne były trafienia Michała Falzmanna grzebiącego w aferze FOZZ-u. Mam nadzieje, że któreś z tych trafień nie okaże się zbyt trafne bo naprawdę bardzo lubię czytać te felietony Niech zatem niniejszy tekst posłuży za kawałek publicznej polisy ubezpieczeniowej.

W tym kontekście ciekawy byłbym np. zdania ekonomistów o ręcznym sterowaniu kursem dolara przez naszego półboga transformacji Leszka Balcerowicza. Szło na tym zarobić 100% w rok czy nie szło?

Salony starają się jeszcze podszczuwać swoich wyznawców domniemanym antysemityzmem Stanisława Michalkiewicza.

Na portalu pardon.pl ktoś tam wykonał ów modny wśród gawiedzi rytuał obrzucenia Michalkiewicza błotem, więc zapytałem o co z tym antysemityzmem chodzi.

Antymichalkiewita przytoczył użyte przez SM słowo „żydofil”. Natychmiast zapytałem czy autorowi zamieszczonego na jednym z portali motoryzacyjnych tekstu pt. „Frankofile dopieszczeni” (traktującego o Citroenach) można podawać rękę bo pewnie określenie „frankofil” świadczy o antyfrankizmie.

Antymichalkiewita nawet się nie zająknął w odpowiedzi, tylko zapytał jak zatem wytłumaczę użyte przez SM arcyzbrodnicze określenie „Judajczykowie”. Ja mam się tłumaczyć a nagonka nie musi? Potraktowałem impertynenta milczeniem.

W końcu nie każdy musi być erudytą jak Stanisław Michalkiewicz i nie każdy musi wiedzieć, że to z kolei jest cytat z Juliana Tuwima, któremu o tyle trudno jest antysemityzm zarzucić, że sam był Żydem…

Chamstwo od początku świata ma swoje poczucie humoru i wbrew staraniom pięknoduchów zapewne do końca świata toporność chamstwa nie stanie się lżejsza a chamski rechot nie nabierze finezji.

Cóż – dla cywilizowanych ludzi nie jest to powód do zmartwień. Każdy woli gdy jest łatwiej niż gdy jest trudniej, a cóż łatwiejszego niż łatwość odróżnienia się od rechoczącej barbarii? 

Film „Borat” traktuje o Kazachu, który przyjechał do USA gdzie rozśmiesza swoimi kazachskimi obyczajami. Fabuły nie ma sensu opowiadać – wystarczy przytoczyć dowolną scenkę – jak np. tę, w której Borat po wizycie w toalecie wraca do stołu i pokazując gospodyni plastikowy woreczek z podejrzaną zawartością pyta: gdzie to można wyrzucić?
 
Właściwie nie ma powodu by dziwić się salwom śmiechu oddawanym raz po raz przez bataliony buraków posadzonych w kinowej szklarni. Od tego buraczana rozrywka, żeby jej burakom dostarczać.
 
Zabawne jest natomiast co innego. Otóż ta ciemnota kształcona stadnie i nasz koszt w przymusowej szkole pragnie owe jarmarczne zgrywy interpretować jako serię intelektualnych, błyskotliwych aż do bólu dowcipów z potrójnym dnem. Mówi się trudno – skoro chamstwo oprócz własnej swojej denności potrzebuje jeszcze dna dodatkowego to czemu im tego podwojenia albo potrojenia dna odmawiać?
 
Tak więc produkuje się ta tłuszcza na forach, w blogach, w komentarzach do serwisów filmowych – jak to pan Cohen bezlitośnie a błyskotliwie piętnuje amerykański (?) styl bycia pokazując Borata z torebką własnych fekaliów, ile w tych fekaliach jest niezgłębionych podtekstów itd. Wyskakujących z motłochu jak race „recenzji” takie jest mrowie, że wystarczy wpisać w wyszukiwarkę stosowne hasło i już można się delektować intelektualnymi poczynaniami edukowanej na siłę ciemnoty.
 
Zaciekawiła mnie rzecz jeszcze jedna. Kazachstan przedstawiony jest jako kraj antysemicki (???). Obchodzi się ludowe święto „gonienia Żyda” – przebranej kukły z rogami. Za Żydem biegnie jego żydowska żona, która zatrzymuje się, żeby znieść ogromne jajo. Z tłumu wyskakują młodzi chłopcy, którzy rozwalają jajo aby nie wykluł się nowy, młody Żyd. Borat często wtrąca polskie słowa, każde przemówienie kończy soczystym „dziękuję” (radzę poczytać karkołomne interpretacje naszych recenzentów w tym zakresie). W prognozie pogody mówi się o pogodzie w hrabstwie bodaj Kościuszko. Borat popiera Amerykanów w ich „terrorystycznej” wojnie… itd. itp.
 
Krótko pisząc – Sacha Baron Cohen gniotem tym leczy być może jakieś antypolskie kompleksy chowając się pod prześcieradło kazachskiej flagi. I z punktu widzenia liberała nic w tym szczególnego – w liberalnym państwie Żyd może kpić sobie w swoich filmach z Polaka a Polak takoż i z Żyda. Póki co – zrealizowaliśmy co prawda ledwie pierwszą połowę powyższego prawa do kpiny, ale w końcu nie od razu Kraków zbudowano…
 
Jednak: zdziwiło mnie, że taka prosta interpretacja opisanego wyżej dzieła praktycznie nie pojawia się w owych recenzenckich wynurzeniach internetowych.
 
Byłoby więc tak, że to ze mnie wychodzą jakieś polskie fobie?